جاده کم گذر -

سایبان آرامش ما، ماییم.


	من وجود دارم چون هستم، همین کافیست حتی اگر هیچ کس دیگری در جهان از این امر آگاه نباشد که من خشنود نشسته ام، یا تک تک آدمها بدانند که من خشنود نشسته ام یک جهان آگاه است _که به نظرم بزرگترین دنیاست_ آن هم خودم هستم و خواه امروز به نزد خودم بیایم خواه ده هزار یا ده میلیون سال دیگر، می توانم با شادی تمام آن را در آغوش بگیرم، یا با همین مقدار شادی می توانم در انتظارش بمانم.... می خندم به هر آنچه شما زوالش می نامید، ومن همچنان به فراخی زمان واقفم.... والت ویتمن \|+\| نوشته نوشین در Wed 28 Feb 2007 \|